Vandaag ben ik naar het winkelcentrum getrokken voor vrijwilligerswerk.
Het doel van dit werk was om eten in te zamelen voor de daklozen.
Ik mocht aan de grote kar staan, omdat ik stiekem nog niet echt veel Portugees spreek en niet met de mensen kan praten! Oeps:)
Dus twee andere studenten stonden aan de ingang, speciaal ontworpen zakjes uit te delen.
De bedoeling hiervan was, dat de mensen vrijblijvend en naar keuze iets uit de winkel mochten kopen en dit in het zakje steken.
Daarna mochten ze het zakje naar mij brengen. Zodat ik kon sorteren. De kar bestond uit: links plastic bestek, messen, bekers,.. Rechts al het voedsel zoals spaghetti, chips, rijst, bonen in het blik (niet mijn favoriet!)
Naast de kar stond dan het drinken.
Ik verschoot ervan hoeveel mensen bereid waren om te helpen! Ik kon gewoon niet volgen met zakjes aannemen.
Mijn shift was van 16u tot 19u en om 17u was er al 500liter melk ingezameld ( je leest het goed! De mensen kochten vaak ineens 6bussen of meer) Ook hadden we al 3 volle karren gevuld met eten.
We hadden echt een hele goede respons!
Van al die verbazing ben ik bijna flauwgevallen! (Ik had eigenlijk gewoon wat suiker tekort)
Daarom vroeg ik aan een niet Engels sprekende collega of ze misschien cola wou gaan halen voor mij.
Aangezien ik zwarte vlekken zag en geen meter verder kon wandelen.
Ze begreep me niet en ik zei dat ik suiker nodig was.
Meteen snelde ze me ter hulp, superman was er niets bij. Spijtig genoeg verstond ze me niet goed want ze kwam terug met een paar zakjes suiker voor in de koffie.
Ooit al eens twee zakjes suiker gewoon in je mond gekapt? Geen aanrader, maar dit was op dat moment de enige oplossing.
Nadat de suiker zijn werk had gedaan kon ik er weer tegen.
Gelukkig kwam Mieke mij niet veel later halen zodat we een stevige (lees: vettige) maaltijd konden gaan eten!

Liefs,

Sanne

Onze kamer na 2,5 maanden! 

Een avondje cinema!

Sanne en ik besloten om vanavond naar de cinema te gaan. Sanne is morgen vrij (vanwege één of andere Portugese feestdag) en ik heb morgen een late. Verder speelden ze Mirror Mirror, een film die we heel graag wilden zien!

We kwamen om 18u30 aan in Dolce Vita, want de film begon om 19u. Toen we ons ticket wilden bestellen, vertelde de ticketjesman ons dat de film Portugees gesproken is, gedupt dus! Geen wonder dat de Portugezen geen woord Engels spreken! De 'normale' Engelse versie speelden ze pas om 21u30. Dus moesten we ons nog 2uur amuseren in het winkel centrum.

Toen het eindelijk 21u30 was, zijn we in de cinema zaal gaan zitten. In de Portugese cinema krijg je genummerde plaatsen, helaas. In de zaal waar we zaten was er plaats voor 130 personen. 30 mensen kwamen samen met ons de film bekijken, en die 30 mensen zaten voor, naast en achter ons. Waarom zetten ze iedereen hier zo dicht op elkaar?? Tijdens de film merkten we al snel dat we ons in een breed publiek vonden. Achter ons zaten de lastige kinderen die heel de tijd tegen onze stoelen stampten. Naast Sanne zaten 2 giechelende meisjes die bij iedere scène brulden van het lachen. Naast mij zat een koppeltje dat niet meer dan de binnenkant van elkaars mond gezien heeft gedurende de hele film, en voor ons zaten moeders die heel de tijd met elkaar aan het praten waren. Héél vervelend dus!

De film zelf was wel de moeite waard, een echte aanrader!

Mieke

Vandaag scheen het zonnetje terug, hosé!

Ikzelf had een stage dag, maar wel een hele leuke! Het was een zondagsdienst en dat was er aan te merken. Tijdens de eerste pauze wilde ik mijn koekje bovenhalen, maar dit was nergens voor nodig, want de verpleegkundigen hadden cake gebakken. Wel 5 verschillende taarten en cakes stonden ten toon gesteld in de koffieruimte. Na de pauze kwam één van de verpleegkundigen naar mij met een cadeautje. Manuel had een cd voor mij gebrand met allemaal Portugese liedjes. Deze hebben we dan heel de voormiddag opgezet, waardoor iedereen stond te dansen in de gang. Toen was het tijd voor de lunch. Net toen ik mijn boterhammen op had, deed één van de verpleegkundigen de ijskast open en begon van alles uit te stallen op tafel. Fruitsalade, pudding en zelfgemaakte koekjesijs. Ik stond echt op ontploffen. Gelukkig was het heel rustig op de dienst, waardoor ik na de lunch samen met Luis in de zetel kon ploffen. Eén van mijn favoriete films was op tv en samen met Luis heb ik deze uitgekeken! Van een leuke stage-dag gesproken!

Na de stage ben ik samen met Sanne naar het park gewandeld. De zon liet zich nog eens zien, en daar moesten we van profiteren. We hebben ons ergens op een terrasje gezet en zijn in onze boeken beginnen lezen. Nadien hebben we hier nog heerlijke pannenkoeken besteld, waardoor we ook meteen ons avondmaal binnen hadden!

Wat een leven!

Mieke

Dames & heren, appelen en peren, boeren en boerinnen, de show kan weer beginnen!

Vandaag zijn we naar Dolce Vita getrokken voor souvenirs en eten te kopen. Mieke heeft leuke sandalen gekocht en ik heb een kleedje gepast waar ik jammer genoeg heel vast in kwam te zitten. Het heeft heel veel moeite gekost om het terug uit te krijgen!
Conclusie: we zijn heel wat afgevallen, maar ik was iets te optimistisch in de maten!

In de supermarkt.

Het was mijn toer om met het trollenkarretje te rollen. Eerst en vooral viel het even op de grond en daarna toen er al wat spullen in zaten merkte ik dat het wel heel moeilijk ging om het voort te trekken. Dus ging ik  eens kijken, en het trollenkarretje had maar één wieltje, dus moest ik het echt voort sleuren. Nadat we alles in onze trol hadden geladen (deze zat echt heel vol), besloten we naar de selfservice kassa te gaan. Even vermelden: naast ons stonden twee jongens die heel groot waren! (Wel 2.30m) We stonden achter een mevrouw die helemaal niet zo slim was. (Het ging ook heel traag) De mevrouw had peren in een zakje zitten en had deze niet gewogen. Ze dacht dat het glas waar je materiaal voor moet houden om te scannen, dat het glas ook kon wegen. Het erge was dat ze dit niet in het snuitje had. Dus ze bleef daar maar wat staan gapen. We zijn toen maar snel aan een ander kassa gegaan. Mieke had haar zakjes van de andere winkel al aan de andere kant van de kassa gelegd (de weegschaal) waardoor het ding al voor de eerste keer tilt sloeg. Elke keer nadat we een ding hadden ingescand, moesten we heel lang wachten voor we het volgende konden inscannen. Dit lag niet aan ons, dit lag vooral aan het zeer trage, en niet goedwerkende machine. Een lange tijd later waren we eindelijk klaar. Toen heeft Mieke haar verrassingspakket snel in elkaar gestoken, speciaal voor haar supertoffe collega's op stage.

Na half dood te gaan hadden we eindelijk de bushalte bereikt. We waren aan het wachten op de bus...
10min..
20min..
Er kwam een auto voorbij met twee jongens in die naar ons zwaaide. Mieke zwaaide meteen terug en ja, ze reden terug achteruit en stopte voor onze neus. Ze begonnen een praatje met ons te maken en aangezien Mieke wel graag met een jongen praat was dit een unieke kans! Ze vroegen facebook, Mieke stond recht en schreef haar naam op de jongen zijn hand. YES en een vuistje voor Mieke!
30min..
40min..
Nog STEEDS GEEN bus!
Een rare mevrouw kwam met ons praten en vertelde ons uiteindelijk dat er eigenlijk geen bus meer kwam. Dan maar vlug een taxi. Ik had eigenlijk geen geld, en Mieke kreeg ook een lichte paniekaanval. Maar gelukkig had Mieke nog wel wat geld in haar portemonnee!

Sanne

De bob!

Jaja, vandaag een nieuw avontuur! Ik ben namelijk naar de kapper gegaan. Het was met de nodig zenuwen, maar na lang aandringen van Sanne heb ik toch de stap durven wagen! Het resultaat mag er wezen!

Mieke

Dag 3 met Loesje, Liesbeth en Sanne!

 Een babyslang!

Nijntje de terrorist!

 Echte avonturiers!

Dag 2 met Loesje, Liesbeth en Sanne!

Dag 1 met Loesje, Liesbeth en Sanne!

 Heel stijle trappen!

 Club Rock Planet