Vandaag ben ik naar het winkelcentrum getrokken voor vrijwilligerswerk.
Het doel van dit werk was om eten in te zamelen voor de daklozen.
Ik mocht aan de grote kar staan, omdat ik stiekem nog niet echt veel Portugees spreek en niet met de mensen kan praten! Oeps:)
Dus twee andere studenten stonden aan de ingang, speciaal ontworpen zakjes uit te delen.
De bedoeling hiervan was, dat de mensen vrijblijvend en naar keuze iets uit de winkel mochten kopen en dit in het zakje steken.
Daarna mochten ze het zakje naar mij brengen. Zodat ik kon sorteren. De kar bestond uit: links plastic bestek, messen, bekers,.. Rechts al het voedsel zoals spaghetti, chips, rijst, bonen in het blik (niet mijn favoriet!)
Naast de kar stond dan het drinken.
Ik verschoot ervan hoeveel mensen bereid waren om te helpen! Ik kon gewoon niet volgen met zakjes aannemen.
Mijn shift was van 16u tot 19u en om 17u was er al 500liter melk ingezameld ( je leest het goed! De mensen kochten vaak ineens 6bussen of meer) Ook hadden we al 3 volle karren gevuld met eten.
We hadden echt een hele goede respons!
Van al die verbazing ben ik bijna flauwgevallen! (Ik had eigenlijk gewoon wat suiker tekort)
Daarom vroeg ik aan een niet Engels sprekende collega of ze misschien cola wou gaan halen voor mij.
Aangezien ik zwarte vlekken zag en geen meter verder kon wandelen.
Ze begreep me niet en ik zei dat ik suiker nodig was.
Meteen snelde ze me ter hulp, superman was er niets bij. Spijtig genoeg verstond ze me niet goed want ze kwam terug met een paar zakjes suiker voor in de koffie.
Ooit al eens twee zakjes suiker gewoon in je mond gekapt? Geen aanrader, maar dit was op dat moment de enige oplossing.
Nadat de suiker zijn werk had gedaan kon ik er weer tegen.
Gelukkig kwam Mieke mij niet veel later halen zodat we een stevige (lees: vettige) maaltijd konden gaan eten!

Liefs,

Sanne