Dames & heren, appelen en peren, boeren en boerinnen, de show kan weer beginnen!

Vandaag zijn we naar Dolce Vita getrokken voor souvenirs en eten te kopen. Mieke heeft leuke sandalen gekocht en ik heb een kleedje gepast waar ik jammer genoeg heel vast in kwam te zitten. Het heeft heel veel moeite gekost om het terug uit te krijgen!
Conclusie: we zijn heel wat afgevallen, maar ik was iets te optimistisch in de maten!

In de supermarkt.

Het was mijn toer om met het trollenkarretje te rollen. Eerst en vooral viel het even op de grond en daarna toen er al wat spullen in zaten merkte ik dat het wel heel moeilijk ging om het voort te trekken. Dus ging ik  eens kijken, en het trollenkarretje had maar één wieltje, dus moest ik het echt voort sleuren. Nadat we alles in onze trol hadden geladen (deze zat echt heel vol), besloten we naar de selfservice kassa te gaan. Even vermelden: naast ons stonden twee jongens die heel groot waren! (Wel 2.30m) We stonden achter een mevrouw die helemaal niet zo slim was. (Het ging ook heel traag) De mevrouw had peren in een zakje zitten en had deze niet gewogen. Ze dacht dat het glas waar je materiaal voor moet houden om te scannen, dat het glas ook kon wegen. Het erge was dat ze dit niet in het snuitje had. Dus ze bleef daar maar wat staan gapen. We zijn toen maar snel aan een ander kassa gegaan. Mieke had haar zakjes van de andere winkel al aan de andere kant van de kassa gelegd (de weegschaal) waardoor het ding al voor de eerste keer tilt sloeg. Elke keer nadat we een ding hadden ingescand, moesten we heel lang wachten voor we het volgende konden inscannen. Dit lag niet aan ons, dit lag vooral aan het zeer trage, en niet goedwerkende machine. Een lange tijd later waren we eindelijk klaar. Toen heeft Mieke haar verrassingspakket snel in elkaar gestoken, speciaal voor haar supertoffe collega's op stage.

Na half dood te gaan hadden we eindelijk de bushalte bereikt. We waren aan het wachten op de bus...
10min..
20min..
Er kwam een auto voorbij met twee jongens in die naar ons zwaaide. Mieke zwaaide meteen terug en ja, ze reden terug achteruit en stopte voor onze neus. Ze begonnen een praatje met ons te maken en aangezien Mieke wel graag met een jongen praat was dit een unieke kans! Ze vroegen facebook, Mieke stond recht en schreef haar naam op de jongen zijn hand. YES en een vuistje voor Mieke!
30min..
40min..
Nog STEEDS GEEN bus!
Een rare mevrouw kwam met ons praten en vertelde ons uiteindelijk dat er eigenlijk geen bus meer kwam. Dan maar vlug een taxi. Ik had eigenlijk geen geld, en Mieke kreeg ook een lichte paniekaanval. Maar gelukkig had Mieke nog wel wat geld in haar portemonnee!

Sanne