De wekker liep vanmorgen al vroeg af. Om negen uur zijn we uit bed gekropen en hebben we snel snel ontbeten. Na het aankleden zijn we een taxi gaan zoeken om naar het station, Coimbra B, te vertrekken en daar de trein te pakken naar Figueira Da Foz. Ik (Sanne) heb voor het eerst een woordje Portugees gesproken om op een onze bestemming te geraken.  We hebben ontdekt dat de trein waar je geen plaatsen kan reserveren veel goedkoper is dan een trein waar je plaatsen kan reserveren. Namelijk, 2,60euro voor een uur op de trein!!!

Na een goed uur waren we op onze bestemming gekomen namelijk Figueira Da Foz. We wisten even niet goed welke richting we uit moesten voor de zee. Gelukkig had Mieke haar Portugees woordenboekje bij en begon ze de wegwijzers op straat te vertalen. Zo kwamen we al snel aan de zee!

We hadden ons neergezet in een gezellig inhammetje vlak aan het water. Gelukkig hadden we onze handdoek bij en een goed boek waardoor we konden genieten van het stralende weer, de mooie omgeving en de rust. Al gauw ontdekte ik dat de buren op strand (drie vrouwen en twee kinderen) vreemde gewoontes hadden. Het kleinste kind moest blijkbaar een grote behoefte doen en één van de vrouwen zei tegen het kind dat hij maar op het strand moest gaan zitten. Wat hij ook deed en hij moest het dan achteraf, zoals een kat, zijn behoefte ondergraven. De doekjes waarmee ze hem proper maakten gooiden ze gewoon op het strand! Echt niet proper en zelfs vrij vies! Niet veel later zijn we wat dichter naar het water gewandeld om eens te voelen hoe warm het water was en om mooie foto's te trekken. Ik had mijn bikini al meegenomen en was van plan te zwemmen. Maar bij het voelen van het water heb ik me snel bedacht! Het water was veel te koud. Na het nemen van enkele mooie foto's, hebben we nog even in onze boek gelezen.

Nadien besloten we om nog even verder te wandelen. En wat zagen we daar? Een heel groot en mooi strand met hele grote golven (zie filmpjes). Het dubbele van mij en dat heb ik ondervonden. Van op de dijk hadden we een heel mooi zicht, maar ik wou deze golven toch eens van dichterbij gaan bekijken. Ik stond de golven van dichtbij te bewonderen tot ik in de problemen geraakte. Een veel te hoge golf kwam op mij af. Ik heb nog gerend voor mijn leven maar helaas had de golf me te pakken. Mijn short was helemaal nat en mijn trui ook. Zo koud! Ik had er genoeg van en klom terug op de dijk zodat we deze helemaal konden afwandelen. Aan het einde van de dijk zaten allemaal loze vissertjes bij elkaar.

Na het wandelen kregen we toch een hongertje en besloten we eten te gaan zoeken. Ook dit bleek weer niet zo gemakkelijk, maar na even zoeken vonden we toch een gezellig eetcafé. Mieke bestelde een lekkere pannenkoek met ijs en ik frietjes met kebabvlees. Hmm lekker! Na het eten zijn we terug richting station gewandeld om daar de trein van 17u te halen. We hadden onze treinkaartjes besteld en gingen op zoek naar onze trein. Jammer genoeg stond het treinspoor nergens vermeld en moesten we op zoek gaan naar onze trein. Ik ging het maar even vragen aan een meneer en hij vertelde welke trein het was. De trein zag er vrij gesloten uit en er was niemand aanwezig. Ineens merkte Mieke op dat die meneer (die ons het perron had aangewezen) raar naar ons aan het zwaaien was. We konden er maar niet aan uit waarom hij zo raar aan het doen was. Daarom ging ik even naar hem toe en hij deed teken dat de trein aan de andere kant ging vertrekken naar Coimbra. Oh nooooooooooooooo! Wij hebben even een sprintje gezet om de trein te halen. Gelukkig was dit gelukt!

Eenmaal op kot aangekomen hebben we nog even geskypt. Even omkleden want mijn short was nog nat en dan te voet vertrekken naar Dolce Vita waar we naar de bioscoop gingen. We hadden gekozen voor de film 'war horse'. Een echte aanrader! Het was een mooie, ontroerende en spannende film! Blijkbaar houden ze hier in de bioscoop een pauze tussen de film. Ik dacht even dat de film een open einde had. En ik hou niet van open einden! Omdat het na afloop van de film al twaalf uur was, besloten we maar om een taxi naar huis te nemen. De bestuurder was niet goed wakker want hij reed niet meer zo recht. Ook toen we op een helling stonden voor het rood licht bolde hij naar beneden i.p.v naar boven te rijden. Gelukkig zijn we heelhuids op kot geraakt en zitten we nu in onze pyjama. Nog even tanden poetsen en dan zijn we er morgen weer! Een nieuwe dag in Coimbra, een nieuw avontuur!

Adios,

Sanne