Eindelijk, we zijn er!

De reis duurde langer dan verwacht. Hier even een beschrijving.

Na een overheerlijk ontbijt vertrok ik (Mieke) samen met mama, papa en Ans naar Turnhout om onze goede vriend Sanne te gaan halen. Daar aangekomen was het al tijd voor het 1e emotionele afscheid. Na veel geknuffel stapte Sanne bij ons in de auto en reden we richting Zaventem. Daar aangekomen bleek dat we veel te vroeg waren (2uur te vroeg!). Na een 2e emotionele afscheid liepen Sanne en ik door de check-in! We gingen bij onze Gate zitten en merkte dat hier heel weinig mensen zaten. Ook zagen we nergens een vliegtuig, vreemd! Toen we mochten instappen, hebben we het kleinste vliegtuig ooit gezien! Niet gelogen, een vliegtuig(je) voor nog geen 20 personen. Super klein en mega warm. Pluspunt: we kregen een lekker sapje tijdens de vliegreis (althans, dat vond Sanne toch). Na een hete vlucht van 2 uur zijn we geland in Porto, rond 19u30. Oef, we zijn er geraakt! Onze bagage hadden we vrij snel (ahja, er waren niet meer dan 20 koffers!). In de luchthaven van Porto hebben we ons dan meteen een Portugese simkaart aangeschaft, om nadien op zoek te gaan naar de Metro. Dit ging heel vlot, alle mensen hielpen on heel goed en iedereen is hier (tot nu toe) super vriendelijk! Na de metro hebben we met de trein verder moeten reizen. We waren nog niet goed en wel uit de metro gestapt, of een oud mannetje sleurde ons al mee naar het treinstation. Hij sprak geen Engels, maar had blijkbaar wel door dat we het station zochten (lieve oude man!). Aangekomen in het station zijn Sanne en ik kaartjes gaan kopen. We wilde instappen en zoals gekend in België op de eerste de beste zetel neer ploffen. Helaas werden we meteen op de vingers getikt, dat werkt hier met genummerde plaatsen. Dus, we moesten met onze loodzware valiezen nog even verder trekken op zoek naar ons plaatsje! De treinrit duurde een uurtje. De treinen daar zijn echt zoveel moderner dan in België. Er hangen tv's, er is een bar, veel meer beenruimte en er komt muziek uit de zetels (en wij zaten dan nog maar in 2e klasse). Nadien heeft een taxi ons tot aan onze verblijfplaats gebracht. De taxirit was te vergelijken met de Fast and the Furious, alleen leek onze chauffeur in de verste verte nog niet op Vin Diesel (jammer!). Blij dat we de wilde rit overleefd hadden kwamen we aan in de residentie. In de residentie zat een bewaker ons op te wachten. Deze man sprak geen enkel woord Engels, maar na veel gezwier met onze handen en een mengeling van Engels en Portugees zijn we op onze kamer geraakt. Amai, dat is hier wel  heel oud. Beeld je de kamers van je oma en opa in, zo is het hier, zo riekt  het hier zelfs! We hebben 3 bedden op de kamer en 3 grote kasten, gemakkelijk! Ik wilde een lampje aan doen, helaas, die lamp viel tegen de grond. Sanne wilde een kast open doen, helaas die deurklink viel er af. We zijn toen maar met goede moed beginnen uitpakken en inrichten! Nu ziet het er al wel heel wat beter uit. Toch zijn foto's, kaartjes, posters, ... altijd welkom!
Het is hier nu 00u30, dus veel hebben we buiten nog niet kunnen zien! Het enige wat ons tot nu al opviel was dat iedereen hier wel heel hard into Carnaval is. Zowel op de metro als in de trein hebben we verschillende mensen gezien met de gekste kostuums aan.

Morgen een nieuw avontuur!

Mieke